^{جمعه 22 خرداد 1388 برايم روزي دگر بود چرا كه زودتر از معمول از خواب بيدار شدم با عزمي راسخ و همه چيز را مهيا نمودم براي ساعت 11 كه قرار گذاشته بودم با حدود 10 نفري كه برويم و " نه " بگوييم به شرايط كنوني . هماهنگي ها را تا ساعت 10 تمام مي كنم ، همه ي ده نفر هم آماده اند كه غالبشان تا يك ماه پيش به خالي بودن صفحه ي انتخابات شناسنامه شان افتخارها مي كردند ولي امروز ايران را روز هوشياري مي دانند ، روزي كه غفلت مجاز نيست ، روزي كه بايد به پا مي خاستند از براي وطن . سر قرار مي روم ، براي اولين مرتبه است كه جملگي خوش قول شده اند با آراستگي ظاهري كه با لبخندها توامان گشته است . محل راي گيري خيلي دور نيست ، خيابان را قدم مي زنيم تا برسيم به دبيرستان قديمي مان ، همان جا كه خاطره ها داريم از گوشه گوشه اش ، همان جا كه 22 خرداد هم قرار بود برايمان خاطره اي بسازد نوين از همبستگي هامان . لبخندها در صف هم ادامه مي يابد تا برسيم به تعرفه ي سبز كه جملگي با روان نويس سبز رنگ نام " مير حسين موسوي " را رويش مي نگاريم به انضمام كد 77 كه مرتبا در صف با حالت انگشتانمان نشانش داده ايم . از دبيرستان كه خارج مي شويم دوباره مچ بندهاي سبز است كه زينت مي دهد دستانمان را با افتخار و شوق كه سهمي داشتيم هر چند اندك در تغيير شرايط ناگوار وطن . دو سه ساعتي را به اين شعبه و آن يكي سر مي زنيم تا به قول دوستان " جو " دستمان بيايد ، حضور دختران و پسران جوان در صف ها حكايت از آشتي شان دارد پس از سالها ، همين آشتي ملي است كه راي ها را 40 ميليوني مي كند كه خدا مي داند تك تك ما چه خون دلها خورديم كه اين رقم به دست آمد ، خودش گواه است كه مي خواستيم از دموكراتيك ترين روش بهره جوييم براي اصلاح ، هرگز آرزو نمي كرديم كه ناسزايي رد و بدل شود چه رسد به درگيري اما برايمان چه ماند از آن همه شوق ؟! 40 ميليوني كه بايد كام ايران را شيرين مي كرد ، شد اسباب فخر آقاياني كه پيام مي دهند و آن يكي كه دو روز پيش نماد سبزمان را با بي شرمي تمام انداخت روي دوش ، مردمان خواستار احقاق حق را با گزافه گويي خس و خاشاك خواند و باز هم دروغ گفت كه او هم سيد است !!!}

^{شعبده بازي شنبه كه به پايان رسيد ، خواستم سريع نامه اي بنويسم براي الهام و درودها نثارش كنم كه بارها نهي كرده بود حضور سبزمان را ولي بعدترها كه بيشتر انديشيدم بدان پي بردم كه اگر من و ما شركت نمي جستيم در اين صحنه چندان بهانه اي نمانده بود برايمان كه من اين يادداشت را بنگارم و ديروز را راهپيمايي كنيم به همراه مير سبزمان ، بايد مي رفتيم تا ثابت كنيم عمق فاجعه را .}

^{بايد راي مي دادم كه امروز با تمام وجود بگويم كه اگر شرايط بدين روند ادامه يابد ، شناسنامه ام قهر خواهد نمود ابدي با صندوق راي كه گواه است پروردگارم كه هميشه گفته ام بركت مي زايد از تك تك كاغذهاي درونش ولي حالا كه راي هامان را كشتند با بي شرمي تمام ، داستان جور دگري است !}

^{بايد راي مي دادم تا اين روزها سياه بپوشم و مچ بند سبزم را به زمين و زمان نشان دهم كه سبزي اش برود در چشم همان ها كه در كمتر از ساعتي همه چيز را دگرگون نمودند چرا كه احوالشان دگرگون مي شد هنگامي كه سبزها قدرت مي گرفتند .}

 ^{بايد راي مي دادم كه دگر ننگارم در برابر ايران كنوني واژه ي نيمه دموكراتيك را كه مگر نشانه ي ديكتاتوري جز ايستادن است در برابر راي مردم با چاقو و تفنگ و گاز اشك آور ؟! مگر قطع اس ام اس و فيلترينگ سايت ها نمونه ي امروزي كتاب سوزان هيتلر نيست ؟!}

^{______________________}

^{ايستاده ايم همچنان سبز :}

^{1- مير حسين موسوي : تا بهاري سبز استقامت خواهم كرد تا نماد سبز را به يغما نبرند .}

^{2- محمد خاتمي : اعتماد مردم لطمه ديده است .}

^{3- گزارش تصويري راهپيمايي " سكوت " - اينها آرياها هستند نه خس و خاشاك .}