^{نام های قهرمانان ایرانی قبل از المپیک از جلو چشمانتان رژه می رود :}

^{آرش میر اسماعیلی که هم اکنون به بخت نیکش درود می فرستد که المپیک قبل را با رویارویی با حریف اسرائیلی رها کرد ، کادوی قهرمان طلایی را دریافت کرد و چهار سال تمام از فتح الفتوحش گفت و از یاد برد که ممکن است المپیک آینده اسرائیلی ها دلشان به حال آرش ایرانی ها بسوزد که دیگر طلای آرش نسوزد.}

^{حمید سوریان که سه سال تمام بود که به مدال طلا عادت کرده بود ولی در جایی که می باید دنیا را تحت تاثیر قرار می داد ، تحت تاثیر دنیا قرار گرفت ،پاهایش لرزید و باخت تا در چشم دوربین هایی که  چشم هفتاد میلیون ایرانی را در پس خود داشتند حق به جانب بایستد ، مکثی کند و سپس بگوید حرفی برای گفتن ندارم.}

^{احسان حدادی ، همان پرتابگر دیسک ایران را می گویم که هنگامی داستانش برایتان جالب می شود که بدانیم که رکورد ورودی اش به المپیک 69 متر بوده است ولی پیشتاز این رشته با 68 متر پرتاب قهرمان المپیک می شود . اگر چه گریه ی احسان را پس از شکست باور می کنم ولی دستانی که با بازوی آسیب دیده اش تماس می یابد را تنها بهانه ای می دانم برای باخت ناباورانه اش ، بهانه های که نخ نما شده اند و سال هاست عادت کرده ایم که پس از باخت جمله ی " از من آسیب دیده چه توقع ها که ندارید " را بشنویم و این سوال در ذهنمان نقش ببندد که آیا المپیک محل تجمع ضرب دیدگان است ؟}

^{این ها را گفتم و نوشتم تا تمام تقصیر ها را گردن آنهایی نیندازم که تا قبل از المپیک به 55 نفر سهمیه شان می بالیدند و از سهمیه ی 500 نفری برای المپیک بعد سخن می گفتند _ سخن را که می شناسید ، همان که باد هواست _}

^{این ها را نوشتم تا به یاد سخن ( و بازهم سخن ) رئیس بیفتید و لبخندش را به یاد بیاورید که " در 5/2 سال گذشته به اندازه ی 10 سال مدال گرفته ایم و قهرمانی آورده ایم " ، غافل از آنکه تمام دنیا مدال المپیکشان را در یک کفه ی ترازو می نهند و افتخار در آن کفه چشمکشان می زند .}

^{این ها را نوشتم تا کمی هم به یاد دبیر کمیته ی ملی المپیک بیفتید که 6 ماه مانده به المپیک از ترس اینکه مبادا تابستان امسال قحطی هندوانه شود ، هندوانه دوم را هم روی همان یک دست می نهد و رئیس فوتبال می شود تا نتیجه اش همانی شود که می بینیم .}

^{این ها را نوشتم تا بگویم اگر 30 درصد سوریان ها و حدادی ها و معصومی ها و یزدانی ها مقصر بوده اند ولی ریاضیات می گوید که 70 درصد باقیمانده را کمیته ی ملی المپیک و سازمان تربیت بدنی و در راس آنها دولت نهمی ها مقصرند تا به قول " مازیار ناظمی " به این فکر بیفتیم که به جای مربی خارجی ، مدیر خارجی هم در سبد وارداتمان بنهیم .}

^{این ها نوشتم ولی خرسندم که از یاد نبردم " هادی ساعی "را که چشمانمان را باز هم از اشک انباشت و چه درود ها که بر او فرستادیم که آبروی آریایی خریدی ، " مراد محمدی " را که برنز برایش خیلی کم بود ولی در وانفسای مدال آوران نسیمی بود دلپذیر و " سارا خوش جمال فکری " را که نشان داد اگر در نام خانوادگی اش جای جمال و فکر هم تعویض می شد اتفاقی نمی افتاد!}

^{و این ها را نوشتم که بگویم اگر من جای علی آبادی بودم ، عذر می خواستم ، خداحافظی می کردم و به ورزش پشت می کردم ، همین و بس.}

^{=========================================}

^{پی نوشت :}

^{اینکه یک ماه دور بوده ام از شما به مانند آنچه که بر من گذشت و رنجم داد برایم ناباورانه بود ولی خوشحالم که دوباره به جایی باز گشته ام که دلبستگی ام را از آن نمی توانم پنهان کنم.فقط امیدوارم که بتوانم یک ماه گذشته را به راحتی فراموش کنم ، همین.}

^سلام.