^{می نویسم از رئیس که گویا پیوندی دیرینه دارد با قلمم که هرگز نتواند او را فراموش کند.می نویسم از نطق جدیدش که در باب موج تازه ی تحریم ها فرموده است : " روز بسته شدن همه درها به روي ملت روز شادي و توسعه است ."نمی دانم در جواب این نطق حقیقتا تاریخی اش چه بگویم؟! ، هورا سر دهم؟! ، کف بزنم ؟! یا در مدح شجاعتش کتابی بنگارم  اما می دانم هر چه در مقام این جمله بنویسم باز هم کوتاهی کرده ام و شایسته ی مجازات!!! شاید نویسندگان فرهنگ واژه ها ، " انزوا " را بد معنی کرده اند . ای کاش رئیس توصیه ی هفته ی پیشم را می دید و آی دی " افشین ید اللهی " را پیدا می کرد تا اندکی با او چت کند!}

^{بازهم رئیس سوژه ی اصلی این قسمت است و چه درودها که بر روانش می فرستم از سوژه سازی اش برای ما وبلاگ نویس ها  و جامعه ی ژورنالیستی . می نویسم از روابط رئیس و " صدا و سیما " که اندکی متفاوت از قبل شده است.حالا دیگر پرزیدنت داستان ما مجری صدا و سیما را نمی پذیرد و مشاور رسانه ای خوش تیپش را مجری قرار می دهد تا همگان بفهمند که " دم اسبی " از نظر دکتر جزء آرایش های نا بهنجار محسوب نمی شود چرا که کلهر که حالا دیگر ستایشگر ببخشید مجری محبوب دکتر شده است ، این مدل مو را پسندیده است.رئیس، کلهر را مجری نهاد تا دیگر امثال " حیدری " و " عنادی " که تنها اندکی انتقاد می دانستند و روح لطیفش را آزار می دادند ، از گردونه حذف شوند.اما رابطه ی دولت نهم و صدا و سیما به همین جا ختم نشد چرا که دولت بالاخره توانست شیشه های نه چندان ضخیم " مثلث شیشه ای " را بشکند و از ادامه ی پخشش جلوگیری کند تا ثابت شود که این دولت ، دولتی است که در برابر کوچکترین انتقادها تاب تحمل ندارد.}

^{می خواهم از پدیده ای بنویسم که چندان جدید نیست. قبل از من و ما بسیار بوده اند که شیفته اش شده اند ، چرا که معتقدم " فوتبال " هم می تواند همانند " ادبیات " روایتگر زندگی باشد و تجربه بخشد.شاید داستان پیرمرد هوادار " رئال بتیس " را شنیده اید ، همان پیرمرد 75 ساله ای که استادیوم شهر بتیس بسیار او را می شناخت چرا که پیرمرد شیفته از هنگامی که دست و پایش را شناخت تا آخرین روزهای زندگی اش شیدای پیراهن سفید و سبز بتیسی ها بود و  روز بازی تیم محبوبش حنجره اش را می دراند تا گلی بروید که برایش خوشبوتر از تمام گلهای هلند بود.پیرمرد شیفته بالاخره در استادیوم شهر بتیس سکته کرد و مرد ولی پیرمرد از استادیوم بتیس دست بردار نبود چرا که وصیت می کند که پسرش استخوان های پودر شده اش را در بطری شیشه ای بریزد و همراه خودش ببرد به استادیوم بتیس تا سبز و سفیدها تا ابد با شنیدن نام پیرمرد کلاه از سر بردارند .این همه آسمان و ریسمان بافتن ها برای آن بود که بنویسم از " یورو 2008 " و فوتبال ملودیک اسپانیا که بالاخره جز خون دل دادن کار دیگری هم کرد و روزی فرا رسید که دل من و دیگر هوادارانش را شاد کند.پس از قهرمانی ملال آور یونان 2004 ، " آراگونس " _ که ای کاش یکی پیدا می شد که یک دست کت و شلوار برایش بخرد _ و شاگردانش با همان فوتبال ارکسترگونه شان نشان دادند که با بازی چشم نواز هم می توان جام را بالای دست کاپیتان دید. " کاسیاس " جام را بالای دستش گرفت و آتش بازی ورزشگاه وین را تمام دنیا به صورت مستقیم دیدند و این یعنی نقش بستن همان واژه ی آشنای همیشگی در ذهنمان : پایان !}

^{یورو 2008 با قهرمانی ماتادور ها به پایان رسید تا امثال من و " دکتر صدر " _ که وقتی می گوید که در میانه ی این دست تورنمت ها ، آرزوی زندگی بیشتر می کنم تا ببینم پایانش را ، تازه به حس مشترکمان پی می برم  _ تا مدت ها با خاطراتش زندگی کنیم . بله ، باید صادقانه اعتراف کنم که فوتبال هم یکی از آن چیزهایی است که ستمگرانه شیدایم کرده است و راه گریزی نیست !!!}